 Voorpagina |  |  Sport | |  Uitgaan | |  Leefstijl | |  Columns | |  Bedrijven | |  Fotoreportages | |  Alle headlines |
 Foto van de week | |  Toto | |  Geboren |
 Colofon |  Adverteren? |  Handige informatie |  Links |  Donateur worden? |  Nieuwsarchief |  Nieuwsflits |
Standaardportaal®
door Windkracht®
|
| | | | | Ralph Ploeger | | “Wie is die pruik?” Het was een vraag op de bank van het huidige Scagha in de wedstrijd tegen het oude Scagha. Wie is die pruik. Eén van de jongste mannen van het keurkorps kon de meeste ouderen van de tegenstander wel thuisbrengen, maar die moeizaam manoeuvrerende laatste man, met haar dat al weken over de uiterste houdbaarheid heen was, die niet.
Wie is die pruik?
Die pruik, jongeman, die pruik was Ralph Ploeger. Ik dus. En ik wil je bedanken voor dit lesje nederigheid. Samen met die dubbele schaar die je gebruikte om langs me te snellen, zorgde die vraag voor een eervolle ontmoeting met de vergankelijkheid. Ik ben niet iemand die graag teert op de voetbaldingen die ik vroeger heb gedaan. Ik herinner me de meeste gebeurtenissen niet eens meer. Dat zeg ik niet om koket te zijn, trouwens. Ik zou het me graag allemaal herinneren, want het waren mooie tijden, en ik kan ontzettend genieten van de verhalen van de familie Schop, of Frans Verduin, die zich de kleur herinneren van de fluit waar de scheidsrechter níet op floot tijdens die wedstrijd waarin het derde doelpunt werd gemaakt nadat de bal overduidelijk over de achterlijk was geweest.
Ik weet nog net dat ik zo’n tien jaar Scagha 1 in mijn tas heb zitten, kan de namen van mijn medespelers uit die tijd prima oplepelen, plus wat geweldige tegenstanders. Die paar memorabele wedstrijden, dat gaat ook nog wel. Maar veel verder kom ik niet.
Ik kan me mijn eigen eerste oud tegen nieuw wedstrijd nog wél herinneren, trouwens. Ik was zelf echt nét nieuw. Bij oud deed toen een geniepige kale mee. Was mijn oom. En een grijze mopperkont met baard. Ook een oom. Een onvoorspelbare flierefluiter met scoringsdrift. Ook een oom. En een kleine pingelende krullenbol. Mijn vader.
Zij ontnamen mij m’n pruik-moment. Niks mooier natuurlijk dan schouderophalend je entree maken in het eerste. Wat nou, voorgangers, ik leef en voetbal nu. Zo hoort het ook. Al die spitsen die naar Ajax gaan, en dan over Kluivert en Van Basten beginnen. Hun grote voorbeelden. Rot op. Voetbal is het ultieme nu. Nu moet je een actie maken. Nu moet je een bal tegenhouden. Nu kun je geschiedenis schrijven. En nu. En nu.
Dus ik hoop dat je dat gaat doen, jongeman met oranje veters. Ik kende jou ook niet, maar voorspel je een goede toekomst. Je bent snel, handig en puntig. Ik had in ieder geval mijn handen vol aan je. Maarja. Ik liep dan ook steeds mijn haar uit mijn ogen te vegen. | | | | | Bron: Ralph Ploeger |
| | |   | |
| | | |
|
